1.       خلقت زن .....از...رهی معیری

کیستم من دردمند ناتوانی
اسیری خسته ای افسرده جانی
تذروی ایان بر باد رفته
به دام افتاده ای از یاد رفته
دلم بیمار و لب خاموش و رخ زرد
همه سوز و همه داغ و همه درد
بود آسان علاج درد بیمار
چو دل بیمار شد مشکل شود کار
نه دمسازی که با وی راز بگویم
نه یاری تا غم دل باز گویم
درین محفل چون من حسرت کشی نیست
بسوز سینه من آتشی نیست
الهی در کمند زن نیفتی
وگر افتی بروز من نیفتی
میان بر بسته چون خونخواره دشمن
 

 به ادامه مطلب بروید...

                           روز مرگم هر که شیون کند دور و برم دورکنید؛

                               همه را مست وخراب از می انگور کنید؛

                                  مزد غسال مرا سیرشرابش بدهید؛

                             مست مست ازهمه جا حال خرابش بدهید ؛

                                        برمزارم نگذارید بیاید واعظ؛

                                     پیر میخانه بخواند غزلی ازحافظ؛

                                  جای تلقین به بالای سرم دف بزنید؛

                               شاهدی رقص کند جمله شما کف بزنید؛

                                  روزمرگم وسط سینه من چاک زنید؛

                                    اندرون دل من یک قلم تاک زنید؛

                                   روی قبرم بنویسید و فادار برفت؛

                                آن جگرسوخته خسته ازاین داربرفت

اگر چون رود می‌خواهد که با دریا بیامیزد

بگو چون چشمه بر زانو گذارد دست و برخیزد

 به حرف دوستان از دست من دامن مکش هرچند

به ساحل گفته‌اند از صحبت دریا بپرهیزد

 چه بیم از دیگران؟ در چشم مردم بوسه می‌گیریم

که با این معصیت‌ها آبروی ما نمی‌ریزد

 بیا سر در گریبان هم از دنیا بیاساییم

مگر ما را خدا «باهم» در آن دنیا برانگیزد

 در این پیرانه سر، سجاده‌ای دارم که می‌ترسم

خدا با آن مرا از حلقه‌ی دوزخ بیاویزد

 مرا روز قیامت با غمت از خاک می‌خوانند

چه محشر می‌شود مستی که از خواب تو برخیزد

حرف ها دارم
با تو اي مرغي كه مي خواني نهان از چشم
و زمان را با صدايت مي گشايي !
چه ترا دردي است
كز نهان خلوت خود مي زني آوا
 و نشاط زندگي را از كف من مي ربايي؟

در كجا هستي نهان اي مرغ !
زير تور سبزه هاي تر
يا درون شاخه هاي شوق ؟
مي پري از روي چشم سبز يك مرداب
يا كه مي شويي كنار چشمه ادارك بال و پر ؟
هر كجا هستي ، بگو با من .
روي جاده نقش پايي نيست از دشمن.
آفتابي شو!
رعد ديگر پا نمي كوبد به بام ابر.
مار برق از لانه اش بيرون نمي آيد.
و نمي غلتد دگر زنجير طوفان بر تن صحرا.
روز خاموش است، آرام است.
از چه ديگر مي كني پروا؟

این منم؟

ایـــن روزها تــمام حـواسـم بـه زنـدگیـست

ترجـیـح مـی دهــم نفسی زنـــدگــی کـــنم

ترجـیـح می دهــم شـده حتـی به زور وهـم

با هــر بـهانه ای ٬ هوسی ... زنــدگـی کــنم

حتی اگـر ... اگـر بشــود پشــت پلــک هـات

در پشــت میــله ی قفسی زنــدگــی کنـم ـ

ـ زیباست ! ـ اینکه قید مرا ... نه نمی شــود

من بی تو ... بی تو با چه کسی زندگی کنم

شـیریـن من حقــیقـت من تلخ ـ تلخ نیســت

رفتـی کــه بـا خـیال گسی زنــدگـــی کــــنم

بعد از تو هیــچ کس ... به خــدا مثل تو نشـد

بعــد از تو نه ... نـشد نفسی زنــدگــی کــنم

کـی کـوک می شوی دل من کـوک شد بـزن

تا پــرده ـ پــرده تا نــت سـی زنــدگــی کــنم

حــالا تــمـــام ثــانیـــه هـــا ... آرزو شـــدنـــد

شــایــد دوبـــاره تـــو بــرسی زنــدگـــی کنم

مسعود آقایی

کاش می شد باز مثل بچگیا

از رو دیوارتون سرک بکشم

واسه‌ی تو که پشت پنجره‌ای

روی دیوار شاپرک بکشم

یا که عمدا بیفتم از دیوار

دلهره تو نگات پیدا شه

بعد چن لحظه باز برگردم

تا دوباره سگرمه هات واشه

 پشت من عرض کوچه رو رد شی

من شریک لواشکت باشم

تو زیر سقف کاغذیم باشی

من بابای عروسکت باشم

کاش بزرگتر نمی‌شدیم هیچ وقت

بچه بودیم واسه همیشه

من پسر بچه‌ی لب دیوار

تو همون دختر دم شیشه

....

مفهوم عشق

تو را گم می‌کنم هر روز و پیدا می‌کنم هرشب

بدین‌سان خواب‌ها را با تو زیبا می‌کنم هرشب

 تبی این کاه را چون کوه سنگین می‌کند، آنگاه

چه آتش‌ها که در این کوه برپا می‌کنم هرشب

 تماشایی‌ست پیچ و تاب آتش‌ها ... خوشا بر من

که پیچ و تاب آتش را تماشا می‌کنم هرشب

 مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست

چگونه با جنون خود مدارا می‌کنم هرشب

 چنان دستم تهی گردیده از گرمای دستانت

که این یخ کرده را از بی کسی«ها» می‌کنم هرشب

به ادامه مطالب بروید

ما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم

خوش به حال من ودریا و غروب و خورشید
و چه بی ذوق جهانی که مرا با تو ندید
رشته ای جنس همان رشته که بر گردن توست
چه سروقت مرا هم به سر وعده کشید
به کف و ماسه که نایابترین مرجان ها
تپش تبزده نبض مرا می فهمید
آسمان روشنی اش را همه بر چشم تو داد
مثل خورشید که خود را به دل من بخشید
ما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم
هیچکس مثل تو ومن به تفاهم نرسید
خواستی شعر بخوانم دهنم شیرین شد
ماه طعم غزلم را ز نگاه تو چشید
منکه حتی پی پژواک خودم می گردم
آخرین زمزمه ام را همه شهر شنید

                     تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست 

                                                                                                                                                                                                                               .به ادامه ی مطلب بروید.

    آرامشی دوباره مرا رنج می دهد

امشب غزل! مرا به هوایی دگر ببر
تا هر کجا که می بردت بال و پر ببر
تا ناکجا ببر که هنوزم نبرده ای
این بارم از زمین و زمان دورتر ببر
اینجا برای گم شدن از خویش کوچک است
جایی که گم شوم دگر از هر نظر ببر
آرامشی دوباره مرا رنج می دهد
مگذار در غذابم و سوی خطر ببر
دارد دهان زخم دلم بسته میشود
بازش به میهمانی آن نیشتر ببر
خود را غزل، به بال تو دیگر سپرده ام
هرجا که دوست داری ام امشب ببر ببر

 تو آن شعری که من جایی نمی خوانم